Hoi allemaal, Hier ben ik weer Bibi, het werksterbijtje van Volk 3. Vandaag vertel ik jullie hoe het eraan toegaat als onze imker — ja, die lange met die rustige handen — langskomt voor de voorjaarsinspectie.
Want voor jullie is dat misschien zomaar een imkermomentje, maar voor ons… Voor ons is het alsof de burgemeester op bezoek komt.
🪵 Eerst gaat onze winterjas uit
Wij wonen in een kast met zo’n dikke isolatiekap erop in de winter. Lekker warm, geen tocht, geen gedoe. En dan, op een mooie lentedag, horen we boven ons ineens: krak… schuif… hoppa…
De isolatiekast gaat eraf.
Wat wij van de isolatiekast merken? Het is droog, geen muffe lucht, geen natte hoeken. Die isolatiekast doet zijn werk als de beste.
👀 De vliegspleet: ons podium
Dan buigt de imker zich voorover en kijkt naar onze vliegspleet. Dat is voor hem alsof hij door het raam gluurt om te zien of we thuis zijn.
En wij? Wij laten natuurlijk even zien wat we kunnen. Ik kom dan meestal net terug van de wilg, met van die dikke stuifmeelbroekskes. Geel vandaag. Gisteren oranje. Morgen misschien groen.
Dan zie ik hem knikken. Zo’n tevreden knikje dat zegt: “Aha, dracht. Ze zijn al goed bezig.”
En dat zijn we ook.
🪲 De varroalade — ons dagboek zonder woorden
Voor hij ook maar één raam optilt, trekt hij de varroalade eruit. Wij horen dat altijd: schrrrrt. En dan weten we: hij gaat kijken wat we uitgespookt hebben.
Daar ligt dan:
-
wat mijten (die zijn we liever kwijt dan rijk)
-
wat wasdeeltjes
-
een paar stuifmeelkorrels die van onze pootjes gevallen zijn
-
en vooral: géén nattigheid
Aan waar alles ligt ziet hij meteen wat de positie van ons broednest is in de kast. Voorin betekend meestal dat we nog voldoende voer hebben en als de lade droog is, is hij blij en wij ook.
🏠 Dan gaat het dak eraf — spannend
En dan komt het moment waarop wij allemaal even stoppen met wat we doen. Het dak gaat eraf.
Dat is het moment waarop hij ziet of we de winter netjes zijn doorgekomen. En dit jaar…
- 6 tot 7 ramen gevuld met bijen
- Geen schimmel. Nergens. Niet in de hoeken, niet op de dekplank, niet op de raten
Ik hoorde hem zelfs zachtjes zeggen: “Zo, da’s mooi.”
En geloof me: voor een imker is dat hetzelfde als het winnen van een gouden medaille op de olympische spelen.
🐝 De kast open — en wij aan het werk
Dan tilt hij een raam op. Rustig, alsof hij een schilderij van Van Gogh vasthoudt.
Hij ziet:
-
ons broednest, mooi rond
-
eitjes rechtop als kleine witte sprietjes
-
larven die tevreden liggen te slobberen
-
en mij, Bibi, ik doe alsof ik hem niet ken
De koningin loopt ook ergens rond, druk bezig met leggen. Ze doet alsof ze hem niet ziet, maar geloof me: ze ziet álles.
🌸 En dan… opluchting
Als hij de kast weer sluit, horen we altijd zo’n diepe, tevreden zucht. Dat is het mooiste geluid van het voorjaar.
Het betekent: “Ze hebben het gehaald. Ze zijn sterk. Het komt goed dit jaar.”
En terwijl hij wegloopt, beginnen wij weer te zoemen. Niet hard, niet opgewonden, maar dat zachte, tevreden gezoem dat zegt:
Wij zijn er klaar voor. Laat de lente maar komen!
Reactie plaatsen
Reacties