De meeste moestuiniers hebben hun tuin al helemaal in orde, maar ik ben dit jaar een beetje laat. Eerst moest ik een prairieborder aanleggen en de kippen een PFAS-vrij onderkomen geven. Hier in het Brabantse zand gaat alles in het tempo dat de grond het liefst wil hebben.Toen ik de laatste kruiwagen op zijn plek zette, kwam Sjefke gezellig voorbij. Zijn pet zat scheef, hij liep wat traag, maar zijn blik was scherp. Hij keek om zich heen en zei: “Nou begint ’t.” En hij had gelijk!

Elk jaar begint het weer hetzelfde. Ik zet een nieuwe composthoop op van ongeveer anderhalve meter in het vierkant en even hoog. Zo’n stevige berg waar je het hele seizoen alles op kwijt kunt wat de tuin je geeft: snoeiafval, blad, uitgebloeide planten, groenteresten. En dan laat ik hem een jaar met rust. De natuur weet zelf heel goed wat ze moet doen; ik hoef alleen af en toe eens te kijken of hij niet te droog of te nat wordt. Zoals mijn vader altijd zei: “Ge moet de natuur nie opjagen, jong. Die loopt al hard genoeg.”

Je merkt het altijd aan kleine dingen. De lucht wordt lichter. De kippen lopen weer alsof ze ergens naartoe moeten. En in de tuin staat alles te doen alsof het al weken lente is. Dan weet je: het seizoen begint weer. En dus gaat de winkel open. Dit jaar met vaste openingstijden. Woensdag en vrijdag van 14.00 tot 17.00 uur. Dat voorkomt een hoop gedoe. Mensen die dachten dat er iemand zou zijn, en mij een hoop uitleg.

In Casteren hebben we een bepaalde manier van naar tuinen kijken. Als er iemand een nieuw stukje grond omspit, dan stopt de halve straat met lopen. Niet om te helpen, nee — om te kijken en om te zeggen: “Ge bent weer bezig, zie ik.” Dat is hier de hoogste vorm van belangstelling.

Er zijn van die momenten waarop je denkt: “Had iemand me dit niet eerder kunnen vertellen?” Zo’n moment beleefde ik toen het RIVM onlangs weer nieuws bracht over PFAS in de bodem. Terwijl ik met een kop koffie naar het nieuws luisterde, keek ik automatisch naar buiten, recht in de kraaloogjes van mijn kippen. Het was meteen duidelijk: dit wordt weer een project…

Soms heb je van die momenten in de tuin waarop alles samenkomt. De zon heeft haar werk gedaan en je hebt met geduld en aandacht gezaaid, gewied en verzorgd. En dan, ineens, staat er een mand voor je neus die voelt als een beloning van de natuur zelf. Deze mand is meer dan een verzameling groenten. Het is een herinnering aan wat mogelijk is met een beetje ruimte, aandacht en liefde voor de natuur. Het is een uitnodiging om stil te staan bij het ritme van de seizoenen en om te genieten van wat je hebt gecreëerd. Het is een inspiratiebron voor anderen die misschien twijfelen of tuinieren iets voor hen is. 

Soms dwingt het leven je tot stilstand. In mijn geval was dat letterlijk. Een nieuwe heup betekende tijdelijk geen gesjouw in de tuin, geen gehurk tussen de tomatenplanten, en geen lange dagen met modder aan mijn handen. Maar zoals dat gaat bij mensen met groene vingers en een onrustige geest, stilzitten is niet hetzelfde als stilvallen.

Na een stille periode op de blog is er wel volop leven in onze tuin geweest—letterlijk én figuurlijk. We hebben zeker niet stilgezeten, en de tuin groeide niet alleen in groen, maar ook in beleving.

Amper 2 weken geleden gezaaid en gepoot en nu al is vrijwel alles opgekomen en goed aangeslagen. Dit is natuurlijk het gevolg van de hoge temperatuur en vochtigheid na hemelvaart. Op dit moment begint de nattigheid i.c.m. de overmaat aan slakken wel een probleem te worden. De grond slaat dicht en ik zou elke nacht even op slakkenjacht moeten om de beestjes op hun plek te wijzen en dat is niet bij mij in de moestuin.

Tot nu toe is de kas vooral gebruikt om de jonge plantjes zoals kool en sla op te kweken. Vanaf nu gaan we er tomaten, aubergine, paprika, en chili pepers telen. Later komen daar nog meloenen en komkommers bij. Ook heb ik nog diverse plantjes over, die kan ik nog goed gebruiken om de schade door de regen en slakken te herstellen. Komt dat even mooi uit.

Deze week zijn 17 van de 24 de eitjes in de broedmachine uitgekomen. ze zijn nu overgeplaatst naar de kuikencouveuse waar ze zo'n 3 weken zullen verblijven. Ben benieuwd hoeveel haantjes er deze ronde tussen zitten

In de week van hemelvaart hadden we een paar dagen mooi weer. Hiervan snel gebruik gemaakt om alles nog eens te frezen en de bodem te bemesten. Zondagavond 12 mei waren 4 van de 5 perken ingezaaid en gepoot. Alleen de vruchtdragers zoals courgette, meloen en pompoen moeten nog uitgeplant worden, maar daarvoor is het nog te vroeg.