Er zijn van die dagen waarop alles perfect samenvalt. De zon hangt loom boven de akkers, de merel fluit alsof hij de burgemeester van de tuin is, en de bijen zoemen zelfverzekerd rond, als ervaren vrachtwagenchauffeurs die al dertig jaar dezelfde route rijden. En dan — floep — verschijnen er plotseling twee vrouwen in je tuin, die de serene rust in één klap omtoveren tot een gezellig samenzijn.

Het was zo’n voorjaarsdag waarop de lucht nog fris is, maar de zon al doet alsof ze grootse plannen heeft. De bijen vlogen voorzichtig in en uit, alsof ze eerst wilden controleren of het seizoen wel écht begonnen was. En ik stond daar, zoals imkers dat kunnen, een beetje te kijken, een beetje te luisteren, en vooral een beetje te genieten. Je kent dat wel: handen op de rug, hoofd een tikje scheef, en het gevoel dat de wereld precies goed staat.

Er zijn van die dagen dat je de bijenstal binnenloopt en meteen voelt: dit wordt een mooi seizoen. De lucht ruikt naar voorjaar, de volken gonzen alsof ze het zelf ook weten, en ergens diep vanbinnen begint het te kriebelen — het teeltplan voor 2026 staat op het punt om los te barsten.

Je zal het maar meemaken als bij: zit je lekker in de kast, hebt het warm, hebt te eten en hebt plannen. Dan ineens gaat het dak eraf. Dat was vandaag dus. De imker kwam weer eens langs. Je kent hem wel, die lange met zijn rustige handen. Hij kwam met zijn kastbeitel, zijn goedbedoelde ideeën en een blik van “ik zal eens even kijken hoe het ervoor staat.”

In Casteren heb je mensen die ergens bij betrokken zijn, en je hebt Yvette. Zij is de coördinator van de Aziatische hoornaarbestrijding Bladel voor ons dorp en dat doet ze met een toewijding waar je bijna van gaat rechtzitten. Wie een hoornaarval nodig heeft, hoeft niet te bellen of te appen, je loopt gewoon even bij haar binnen. Op de keukentafel staat altijd een keurige rij vallen klaar, alsof ze zo meteen een workshop gaat geven. En als je niet oppast, krijg je die workshop ook. Met uitleg, aanwijzingen en een blik van “en nou niet denken dat je dit volgend jaar vergeten bent.”

Hoi allemaal, Hier ben ik weer Bibi, het werksterbijtje van Volk 3. Vandaag vertel ik jullie hoe het eraan toegaat als onze imker — ja, die lange met die rustige handen — langskomt voor de voorjaarsinspectie.

Ik ben Bibi een bij. Een gewone werkbij. Nou ja… gewoon. Ik vlieg, ik poets, ik voed, ik ventileer en tussendoor probeer ik niet te botsen tegen een hommel die weer eens zonder richtinggevoel vliegt. Maar er is één ding waar zelfs wij bijen even stil van worden: de varroamijt.

Vandaag was het weer raak in Casteren: nesten van de Aziatische hoornaar moesten eraan geloven. Het eerste zat hoog in een boom op Hoogeind. Het opzetten van een veilige werkplek voor de mannen in het wit kostte meer tijd dan het ruimen zelf.

Nadat de hoornaars op de Kranenberg geruimd waren, dacht iedereen dat de rust terug zou keren. Maar in Casteren is rust altijd maar van korte duur. Zaterdag stond ik bij de bijenkasten van Johan, de melkboer van de Wagenbroeken. Een man met handen als kolenschoppen en een stem die klinkt alsof hij elke ochtend een liter karnemelk klokt. Hij klopte op de kast en jawel, de hoornaars kwamen er uit gekropen alsof ze een optocht hielden. “Ziede wel,” bromde hij, “ze vreten me leeg.”

Het was geen dag voor koffie bij Gerjan of een praatje bij de Mulder. De rust in het dorp werd ruw verstoord. Vandaag was de dag dat het nest, dat Els enkele weken geleden hoog in de boom had ontdekt, eindelijk geruimd zou worden. Het werd een dag van linten en sirenes, van auto’s met knipperlichten die de straat afzetten. Deuren en ramen gingen dicht, kinderen werden naar binnen geroepen en de katten zochten hun toevlucht onder de bank. Zelfs de duiven van Kees bleven stokstijf in hun hok, alsof ze voelden dat er iets groots stond te gebeuren.

Ik ben Bibi, een gewone werkbij. Nou ja… gewoon. Ik vlieg, verzamel, poets, ventileer, voed, bouw en bewaak. En dat doe ik met plezier. Maar als de zomer op zijn einde loopt, verandert er iets. De bloemen worden stiller. De zon staat lager. We vliegen niet meer zoals we haast hebben, maar eerder als we even vergeten zijn waar we naartoe gingen. Dan realiseren we ons: het is bijna winter.

’t Was vandaag zo’n dag waarop je denkt: “Laat ik het eens rustig aan doen.” Maar ja, dat is buiten de hoornaars gerekend. Om kwart voor zes kreeg ik weer een melding: “Nest gevonden op Kranenberg 3-5.” En dan weet je: de rust is voorbij.