.🌞 Als het dak eraf gaat
Ge moet het maar meemaken als bij: ge zit lekker in uw kast, ge hebt het warm, ge hebt eten, ge hebt plannen… en dan ineens gaat het dak eraf. Dat was vandaag dus. De imker kwam weer eens langs. Ge kent hem wel, die lange met zijn rustige handen. Hij kwam met zijn kastbeitel, zijn goedbedoelde ideeën en zijn blik van “ik zal eens even kijken hoe het ervoor staat.”
Ik ben Bibi, van volk 3 naast de perenboom, en ik zal u eens vertellen hoe het er vandaag aan toeging, want het was me het dagje wel.
🧱 De groeikampioenen krijgen een verdieping erbij.
Het begon al vroeg. Ik hoorde boven ons een schrapend geluid en ik dacht: “Oei, hij is weer bezig.” En jawel hoor: het dak ging eraf en er kwam licht binnen alsof de hemel open ging. De imker keek naar beneden, knikte tevreden en zei: “Ge moet ze de ruimte geven.” Nou, dat konden we hem al weken vertellen.
Wij van volk 3 zaten zo vol dat ge soms niet wist of ge nu een werkster, een dar of de koningin tegenkwam. Het was hierbinnen drukker dan op de kermis. Dus toen hij een broedkamer met kunstraat op onze kast zette, was dat precies wat we nodig hadden. Een verdieping erbij, alsof ge ineens van een rijtjeshuis naar een twee‑onder‑één‑kap verhuist. De koningin keek even omhoog en ik zag het aan haar: ze vond het goed.
Bij volk 4 en 5 ging het net zo. Die zaten ook te popelen om uit te breiden. Ik hoorde er eentje zeggen: “Eindelijk lucht!” En de imker mompelde iets over vliegers maken in mei, zodat hij naar tien volken kan. Ik weet niet precies wat dat betekent, maar ik vermoed dat het iets is met verhuizen, splitsen en veel gedoe. Bijen zijn daar nooit zo dol op, maar ja, ge moet wat voor de vooruitgang.
🍯 De overachievers en de kleintjes
En dan heb je volk 6. Die doen altijd alsof ze een fabriek runnen. Die kregen vandaag al een honingkamer. Ik vloog er even langs en hoorde ze stoer zeggen dat ze klaar waren voor de linde. Laat ze maar. Wij bouwen tenminste nog netjes.
Volk 7 en 8 zijn nog jong. Die kregen een raam voer, zodat ze niet omvallen van de honger. Ze kijken nog rond alsof ze nieuw zijn in de klas, maar dat komt wel goed. En volk 1… tja. Die zitten nog in een zesramer. Dat is eigenlijk een soort tiny house voor bijen. Gezellig, maar ge kunt er niet in blijven wonen. Ze kregen vandaag ook een raam voer, maar de imker zei dat ze volgende week naar een tienramer moeten. Ik wens ze veel succes. Verhuizen is altijd gedoe. Ge denkt dat ge alles hebt, en dan blijkt dat ge uw propolis kwijt zijt.
🌳 Een blik op de toekomst
Toen de imker eindelijk klaar was, vloog ik even naar buiten om te kijken hoe de wereld erbij lag. Ik maakte een rondje langs de prairieborder. Die ligt er nog bij alsof er een wild zwijn doorheen is gelopen, maar ik heb gehoord dat het mooi wordt. De imker zei dat het “een border vol belofte” is. Nou, dat zeggen ze bij ons in de kast ook altijd als er nog niks te eten is.
Maar ik geloof hem. Hij doet zijn best. En als het straks bloeit, dan staan wij vooraan en tot die tijd? Ruimte, dat is alles wat we nodig hebben. En vandaag hebben we die gekregen.
Dus ja, dat was de dag. Nieuwe kamers, nieuwe plannen, nieuwe drukte. In Casteren is het nooit saai, zelfs niet als ge een bij zijt.
Reactie plaatsen
Reacties